زمین گر رشک فردوس برین است

ز میـــــلاد امـــــــــیرالمومنین است

اگر عـــــــــالم جوان گردیده از نو

هــــوا گر جانفزا و دلنشین است

اگر زیبا شده دامــــــــــــان گلزار

تو گویی چون نگارستان چین است

اگر در قدسیان شور و نشاط است

شـــــــکوه تازه در عرش برین است

مــــلک چون حـــــور گرد خانه حق

به خدمت از یســــار و از یمین است

مگر دارد حــــــــــرم مهــمان تازه

که شــاد از صحبت آن نـــازنین است

چه مهـــمانی که دیگر این مکان را

بدین صورت نه دیگر کس مکین است

به جز او خانه زادی خانه حـــــــق

نــــــــدیده کاندر آنجا جا گزین است

عــــــــلی شیر خداوندی عیان شد

عـــــلی کو نور حقش در جبین است

به دنیا آمد آن شــــــــمس ولــایت

که مـهر و ماه او را خوشه چین است

امــــــیر الـــــــمومنین کز فیض باری

تمام عالــــــــــمش زیر نــــگین است

به جز پیــــــــــغمبری در هر کمالی

عـــــلی با ابن عمش هم قرین است

ز باب او بجو عــــلم نبـــــــــــــی را

که باب علم خیر المــــــرسلین است

ز جمله انـــــــــبیا قدرش فزون است

مــــــحمد را وصـــی و جانشین است

عــــلی با مصطفی نوری است واحد

جـــدایی این از آن نی آن از این است

اگر دست عـــــلی دست خدا نیست

چرا دست حقــــش در آستین است

غرض از خلـــقت کون و مــکان است

طفیلش آسمان است و زمین است

بلی او آن صـــــــراط مــستقیم است

که راه قرب رب الــــــــــعالمین است

به ساق عـــرش نورش می درخشید

که آدم در میان مــــــاء و طـــین است

ز شمشیرش به پا شد رایت دیــــن

خم از او پشت اهل کفر و کین است

از آن ضربت که زد در جنگ خنــدق

کز آن محکم اساس شرع و دین است

نبــــــــی فرمود و گفتار پیــــــــــمبر

بود حق و چو قــــــــــرآن مبـــین است

فزون در قدر از اعــــــــمال امــــــت

ز حالا تا به روز واپــــــــــــسین است

نه تنها خفت در جای پیـــــــــــــمبر

که در هر حالتش یار و معــــــین است

علــــــــــی صافی گلـــــــــــپایگانی

که خون او به مهـــــر او عجین است

ندارد غیر حـــــــب او ســــــــــلاحی

مرا ســــرمایه در عــــالم همین است

به عشـــــق و ولای جـــــواد الائمه

بــــــگـــویم ثــــنای جــــــواد الائمه

خوشا آن ســـری کو به اخلاص باشد

در آن سر هـــــوای جــــــواد الائمه

اگر چه ندارم تــــــــوانی که گـــــویم

کــــــــلامی بــرای جـــــــــواد الائمه

چرا که منــــم ذره ای کــــــو نــــدانم

مقـــــام و بهــــای جــــــــواد الائمه

ولی بلــــــکه با شـــــــعر نغزی بریزم

گـــــلی زیر پـــــی جــــــــواد الائمه

به میـــــلاد او بلکه شاید کند جــــلب

گـــــدایی رضــــــای جــــــواد الائمه

امــــــام همــــامی که با شوق سازم

سر و جـــــان فـــدای جــــــواد الائمه

کنم فخــــــر بر جمله پادشـــــــاهان

که هســـتم گــــدای جــــــواد الائمه

منـــــــور جهان کرد از نور علـــــمی

که دادش خـــــــــدای جــــــواد الائمه

بد او کـــودک و یافت شــــآن امـــــامت

ببیـــــــن کبــــــــریای جــــــواد الائمه

ز علــــم خودش شمه ای کرد اظــــهار

چو بر شد صـــــدای جـــــــــواد الائمه

همه سر به تسلیم و تعظـــــــیم بردند

به فر هـــــــــمای جـــــــــــــواد الائمه

علی دارد امــــــــید کز دست لطفش

ببیند عـــــــــطای جـــــــــــواد الائمه