فلك با اين نوا اندر نوا شد

اميرالمومنين فرقش دو تا شد

فتاده غرقه اندر خون به محراب

كسي از ياري او دين به پا شد

چنان زد ابن ملجم تيغ كين را

كه قطع فيض از خلق خدا شد

چو جبريل امين آن ناله سر داد

فغان و ضجه تا عرش علا شد

حسن با زاري آمد سوي مسجد

بديد او را و آهش بر سما شد

حسينش چون نظر افتاد بر او

بزد آهي كه مسجد پر عزا شد

دل زينب به غم چون ام كلثوم

چو ناگه با خبر زان ماجرا شد

پدر ديدند روي و موي ، پر خون

ز پا افتاده آن قد رسا شد

چنان تيغ ستمگر كارگر شد

كه جان پاكش از پيكرجدا شد

هزار افسوس كان مرآت يزدان

برفت و ملك ايمان بي صفا شد

بشد سوي جنان با سرفرازي

شتابان جانب قرب خدا شد

ولي صوت عدالت گشت خاموش

سيه، روز ضعيف و بينوا شد

يتيمان را پدر از دستشان رفت

كه جز او فكر مسكين و گدا شد

كجا بهر ضعيف و مستمندي

پناهي همچو شاه اوليا شد

(علي صافي گلپايگاني)

به سوگ حضرتش نوحه سرا شد

يار من ار برافكند از رخ خود حجاب را

محو كند فروغ او طلعت آفتاب را

تا كه فتاده بر سرم عشق نگار نازنين

برده خيال او ز من يكسره خورد و خواب را

لعل گهر فشان او كرده مرا اسير خود

نرگس مست او ز من برده  توان و تاب را

من نه همي ز باده عشق تو مست گشته ام

مست شود چو من خورد هر كسي اين شراب را

خانه توست اين دل و سوخت ز هجر روي تو

مي نپسند بيش از اين خسته دل خراب را

روي نما و كن دگر اين شب هجر را سحر

طاقت و صبر بيش از اين نيست دل كباب را

سرو قدا ز دوريت گشته (علي) قرين غم

روي به او نما و كن ، دور ز رخ حجاب را

امروز روز نيمه شعبان است

مولود شاه كشور امكان است

امروز پا نهاد به اين عالم

شاهي كه آخرين امامان است

از صلب عسكري رحم نرجس

آمد كسي كه حجت يزدان است

شاهي كه پرتوي از جمال او

ماه منير و مهر فروزان است

شاهي كه اجر و مزد ولاي او

حور و قصور و جنت و رضوان است

هر كس كه سر ز خدمت او پيچيد

او را مقام ، دوزخ و نيران است

روزي كه او ز پرده برون آيد

روز خدا و دولت قرآن است

آ روز روز عدل و مساوات است

روز زوال فتنه و طغيان است

آن روز روز عاطفه و مهر است

روز فناي كينه و عدوان است

رايات كفر و شرك نگون گردد

در اهتزاز پرچم ايمان است

در انتظار روز ظهور او

تنها نه شيعه و نه مسلمان است

هر كس به دين و مسلك آييني

در انتظار آن شه خوبان است

اي عدل حق بيا و ببين انسان

از شر ظلم خسته و نالان است

حيوان صفت فتاده به جان هم

چيزي كه نيست سيرت انسان است

بنگر كه رفته دين خدا از دست

اسمي فقط ز دين و ز ايمان است

در اجتماع ما خبر از حق نيست

هر جا كه هست طاعت شيطان است

زن پاره كرده پرده عفت را

غيرت دگر نه در سر مردان است

در دختران و در پسران ما

تنها هواي شهوت و عصيان است

محصول كوشش بشر امروز

جنگ و جدال و نكبت و خذلان است

در زير يوغ و پنجه استعمار

فرسوده جسم و جان ضعيفان است

افتاده كار در كف نااهلان

گرگ است هر كه بر گله چوپان است

تو بهتر از علي خودت آگاهي

حاجت كجا به شرح و به عنوان است

لطفي نما و پرده ز رخ بردار

بنگر به جمع ما كه پريشان است